Nadat Agnes een kritische vraag stelde over hoeveel foto's ik wilde ophangen en hoe ik ze ging ophangen moest ik even heel diep nadenken. Ik wilde ze eerst namelijk alle vijf ophangen maar waarom het er vijf moesten was meer iets van 'op gevoel'. Wat ik het publiek wil laten merken, voelen, of doen komt dan niet heel goed tot uitdrukking. Een andere optie is dan om de foto's verspreid door de expositie op te hangen, zodat het publiek telkens eentje tegenkomt. Dat is al beter want als er 5 van dezelfde foto's naast elkaar hangen is de impuls al veel minder sterk om er eventueel aan te gaan zitten.
Daarna ben ik op drie foto's uitgekomen. Bij de eerste sta je er nog niet helemaal bij stil. Bij de tweede denk je: 'Is het dan de bedoeling dat ik....?' En bij de derde denk je hopelijk 'ik doe het gewoon'. Een vierde en vijfde voegen dan in werkelijkheid niet zoveel toe. Meer van hetzelfde...
Bij de indeling van de expo heb ik wel aangegeven dat ik de werken eventueel verspreid had willen hangen maar uiteindelijk bleek dat dat nog heel lastig zou worden. Ze hadden een indeling kunnen maken waarbij ik een muur ter beschikking had, veranderen werd een heel gedoe. Bovendien zou mijn werk dan andere werken gaan beïnvloeden.
Een oplossing om hetzelfde effect hopelijk te bereiken maar dan op één muur, is het volgende. Ik hang wel drie werken naast elkaar op, allemaal met een echt shirtje. Maar bij één daarvan staat het merkje omhoog en bij de andere twee niet. Eventueel kan ik stiekem telkens de merkjes om de beurt verwisselen.
Het is een oplossing hoewel ik er niet helemaal achter sta maar naar omstandigheden wel moet ben ik bang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten