prutsen, gewoon doen

Soms moet je ook niet te veel nadenken maar gewoon maar wat doen. Dus ben ik doorgegaan met de knoopjes en gaan plakken. Verstand op nul.

Dit idee had ik in mijn hoofd, kleine schilderijtjes met mijn verzamelingetjes. Maar het is niet geworden zoals ik had verwacht. Het strakke ordenen vind ik beter denk ik. Echt een verhaaltje vertellen doe ik echter weer helemaal niet.

Les glaneurs et la glaneuse

Een film die ik als tip kreeg om te bekijken, het gaat over verzamelen, verzamelaars van voedsel, van wat overblijft na de oogst of na de markt.
Mooi in beeld gebracht maar het sluit niet helemaal aan bij mijn verzameldingetjes. Wel het einde waar mensen die de film hebben gezien de maakster allerlei (versierde) brieven, foto's en kadootjes sturen naar aanleiding van de film en eigen verzamelingen.


Eigenlijk was ik meer gefascineerd door de filmster zelf als ze haar handen filmt, geniet van hartvormige aardappelen, het willen pakken van vrachtwagens. (Laat ik toevallig enkele weken geleden dit chipje op de foto hebben gezet)
Een beetje kinderlijk genieten, daar heb ik ook wel wat mee.
Sinds er een snelheidsmeter in mijn straat staat probeer ik mijn record telkens te verbeteren. Deze meter kan namelijk ook snelheid van fietsers tonen.
Ik fiets over zoveel mogelijk losse boomblaadjes om ze plat te fietsen. Of alleen trappen als je over schaduw fietst.


Eigenlijk wil ik niet volwassen worden. Liever kind blijven, of al heel lang volwassen zijn... Bij het volwassen worden horen beslissingen maken en heeeeeel veel beren op de weg.

verzameling op pootjes

Een idee dat al voor het automatisch schrijven was geboren maar nog niet was gepost op mijn blog: